Leer in 3 lessen hoe je jouw kind beschermend kan opvoeden, zonder dat je daar een passief of onzeker kind van krijgt

Je wil dat je kind zelfstandig, sociaal, zelfverzekerd wordt en niet bang voor tegenslag is als hij/zij als volwassene in het leven staat. Hiervoor heeft je kind de pijnlijke situaties als teleurgesteld zijn gefrustreerd raken, verdrietig zijn en alleen zijn nodig. Je kind behoeden van deze tegenslagen betekend dat je later een volwassen hebt die geen zelfvertrouwen heeft en geen doorzettingsvermogen. 

Want stel je voor dat jij jouw kindje gaat behoede voor al die fysieke en mentale pijn totdat deze 18 jaar wordt. Dan krijg je een volwassen die:

  • zichzelf niet op kan vangen als die valt
  • slecht omgaan kan gaan met tegenslagen
  • geen doorzettingsvermogen heeft
  • minder creatief/oplossingsgericht is
  • motorisch onhandig is
  • onzeker is
  • gevoelig voor depressie is
  • gevoelig voor burn-out/ overvraagd te worden
  • misschien wel narcistisch is.

Dit is niet wat je wilt voor je kind. Alleen je wilt ook niet dat je kind te veel tegenslagen te verwerken krijgt of helemaal niet wordt behoed van pijn. Dan krijg je een volwassen die:

  • onzeker is
  • bang is
  • op z’n hoede
  • weinig zelfvertrouwen heeft
  • aanleg heeft voor depressie
  • omgeving niet vertrouwd
  • zich alleen voelt
  • gevoelig is voor een burn-out

De gedachte kan nu door je hoofd gaan: “Wat hebben kinderen dan nodig om, want het tweede rijtje is bijna het zelfde als het eerste.

Jouw oplossing zit er precies tussen in. Genoeg tegenslagen zodat je kind stevig wordt, maar niet te veel zodat zijn/haar zelfvertrouwen niet beschadigd raakt. Wil jij dit toepassen? Lees dan gerust door, ik geef je 3 lessen die je gelijk een groot resultaat geven, terwijl het kleine veranderingen zijn in de communicatie en in het contact met je kind.

LES 1 : Hoe jij met de situatie omgaat, dat neemt jouw kind over
Jouw reactie en emoties kopieert jouw kind, zodat hij/zij leert wat gevaarlijk is of niet.

Voorbeeld situatie:
Als jij verschrikt en paniekerig naar je kind toe rent zodra het is gevallen, dan leert een kind dat vallen eng is. Reageer jij rustig op de situatie, dan leert het kind een kind dat vallen erbij hoort. Dit staat overigens los van het feit of het kind schrikt of pijn heeft.

Tip:
Door zelf rustig te blijven en de pijn/schrik te erkennen, mag de emotie er zijn, zonder dat het kind bang wordt van situaties. Ben je een ouder die snel paniekerig schrikt, dan is dit echt even wennen. Besef dat je kind elke blik (onbewust) opmerkt. Dus als je kind valt en je kijkt verschrikt om en je corrigeert je gezicht in een seconden en je doet daarna alles volgens plan. Zal het niet altijd 100% werken. Omdat je kind immers de eerste blik al heeft gezien en aan jou voelt dat je bent geschrokken. Tijdens de Contakids les kijk ik ook naar het fysieke gedrag van ouders, wat non verbaal ook veel kan zeggen. Ik maak ouders hiervan bewust, waardoor ze zelf door krijgen wat ze doen.

Voorbeeld reactie ouder:
‘Ik zie dat je pijn hebt, kan je zelf proberen op te staan? Hier is mijn hand dan help ik je’.

Wat leert het kind:
Je kind leert hiermee dat vallen, pijn bij het leven/bij het spel hoort en dat het de volgende keer dus anders moet handelen om vallen te voorkomen en of zichzelf beter op te vangen.

LES 2: Laat het kind zich gezien voelen, zonder dat jij van je standpunt wisselt
Kinderen die niet erkent worden in hun emoties, voelen zich niet gezien en kunnen daardoor dichtslaan of juist een nog grotere drama ervan maken.

Voorbeeld situatie
Het is 13 uur en jij moet weg om de oudste op te halen. Je jongste is nog lekker aan het spelen. Je hebt al een keer gezegd vanuit de keuken dat jullie zo weg gaan. Maar daar heb je geen echte reactie op gehad. Zodra je hem/haar weg haalt bij de duplo wordt je jongste boos waarop jij reageert met de woorden “Ik heb net al een paar keer gezegd dat we zo weg gaan. Stop met huilen, we komen zo terug.

Wat gebeurd er?
Je kind heeft de aankondiging niet gehoord doordat die zo in zijn spel zat. Daarnaast is hij/zij op dat moment boos en dan is de reden ‘we komen zo terug’ niet genoeg. Hij/zij gestoord is in het spel en dat maakt boos. Alles wat op dat moment belangrijk voor hem/haar was wordt teniet gedaan en het enige wat je kind te horen krijgt is dat die niet mag huilen/boos mag zijn.

Tip:
Zorg dat je kind je hoort als je weet dat je kind gaat onderbreken in zijn spel. Raak hem even aan. Afstand roepen komt vaak niet binnen.
Als het dan toch huilen wordt erken hem/haar in zijn emotie en blijf bij je eigen standpunt. Op deze manier voelen ze zich gezien, zonder dat ze (later) een loopje met je nemen.

Voorbeeld reactie ouder:
“Ik zie dat je boos bent, maar we gaan nu toch al het speelgoed opruimen.”

Wat leert het kind:
Dat emoties er mogen zijn en dat een ouder de veilige kaders blijven bieden. Dit geeft kinderen een veilig gevoel.
Kinderen die erkent zijn in hun emoties worden later volwassenen die eerlijk over hun emoties zijn en deze ook bij andere te herkennen, zonder eigen gevoel opzij te zetten.


LES 3: Moedig het kind aan om het zelf te gaan doen
Ouders die alles doen en overnemen voor hun kind creëren kinderen die afhankelijk en passief blijven.

Voorbeeld situatie: Als je kind aan geeft naar boven te willen, til je het op. Of als het bij de tafel wilt zijn begint het te piepen omdat het op de stoel wilt. Jij tilt hem/haar op en het is tevreden.

Wat gebeurd er?
Kind heeft geen besef dat die het zelf kan en is erg afhankelijk van jou. Omdat die moet wachten op jou, gebeurd het niet (altijd) op zijn/haar tempo waardoor het je aandacht gaat vragen door een te gaan piepen/jengelen.

Tip:
Moedig het kind aan om zelf op de stoel te klimmen. Heeft het een handje nodig bied een hand aan, zonder het verder over te nemen. Of daag hem uit om creatief te zijn door een hint te geven zodat die, zonder jouw, toch op die hoge stoel kan klimmen. Bij bekende situaties, is het fijn om het voor te zijn, wedstrijd/spelletjes vorm kan hierbij helpend.

Voorbeeld reactie ouder:
“Probeer zelf eens op de bank te komen” “Is het te hoog, misschien kan je het keuken krukje gebruiken” “Wie durft al zelf op de stoel te klimmen” “oh ik denk wel dat jij dat durft”

Wat leert het kind?

Het kind ervaart dat die meer kan dan dat die misschien eerst zelf dacht en dat als die echt iets wil hij/zij daar moeite voor mag doen. Niet alles gebeurd van zelf. Hierdoor heb je later een volwassen kind dat doorzettingsvermogen heeft en niet voor één gat te vangen is. Daarnaast wordt jouw kind ook creatief en oplossingsgericht, zonder afhankelijk te zijn van jou.

De mooie toekomst

Zou het niet geweldig zijn als jouw kind zelf op de stoel gaat klimmen?Jij en je kind leren dat vallen erbij hoort en dat de lading rondom vallen eraf gaat, doordat je relaxter op dit soort ongelukjes reageert?


Je gaat merken dat door de emotie van je kind te erkennen je kind zich gezien voelt en daarmee de drama/jengelen/huilen/driftbui eerder stopt. Op deze manier een zelfredzaam kind creëert die de wereld aan kan.
Dingen veranderen niet altijd op een op andere dag. Net zoals de ontwikkeling van vertrouwen heeft ook gedrag tijd nodig om te veranderen. Geef niet op als het niet direct effect heeft. Een kind zal altijd gaan testen om er zeker van te zijn of je het echt meent.

Een kind dat zich gezien voelt en zelfredzaam is, groeit in zijn zelfvertrouwen en heeft daardoor meer plezier.

In de Contakids lessen geef ik ouders continu oefeningen waarin kinderen worden uitgenodigd om het zelf te gaan doen. Hierin kijk ik naar het fysieke gedrag van ouders en kinderen en naar de onderlinge (non) verbale communicatie. Al spelenderwijs doorbreken we patronen, leren we grenzen kennen, herkennen en te verleggen zowel ouder als kind. Het vertrouwen in elkaar zal toenemen waardoor er meer rust ontstaat, zodat er meer ruimte is voor plezier. De basis voor een goed ontwikkeling


Wil je meer weten hoe ik jullie kan helpen in het zelfvertrouwen? Vraag dan een vrijblijvend gesprek aan of stuur een mailtje en ik leg je verder uit hoe ik jullie eventueel op spelende wijze kan helpen met Contakids.

Geschreven door: Nikki Rasing
Foto: Josh Willink

 

Leave a Reply